آماده سازی خویش

هر گاه بخواهید با دست اندرکاران مدرسه در زمینه ای گفتگو کنید باید طی یادداشتی آن را به مدرسه خبر بدهید. در یادداشت می نویسید چه پرسش هایی دارید و چه چیزهایی می خواهید بگویید. با وجود مسئولیت ها و کارهای جاری، مسئولان امر در هر حال با روی گشاده شما را پذیرا می شوند؛ اما نه برای اینکه یکسره اطلاعاتی به شما بدهند.

کارکنان مدرسه ها اکثراً افرادی حرفه یی و بسیار آموزش دیده هستند؛ پاسخ پرسش های والدین را یا در ذهن آماده دارند یا در بایگانی مدرسه در دسترسی فوری آنان است. بنابراین همه ی پرسش های والدین باید آماده باشد.

دیدار با معلم ها و کارشناسان مدرسه در چارچوب دیدار دو شهروند همطراز صورت می گیرد. تصویر قدیمی ” معلم دسترس ناپذیر ” دیگر وجود ندارد؛ آنان نیز انسان هایی با امیدها و آرزوهای مردم دیگر هستند.

مشورت والدین با معلم

این گونه مشورت می تواند در هر نیم سال تحصیلی یا سال تحصیلی صورت بگیرد. برخی مدرسه ها روزهای معینی را برای دیدار والدین همراه با دانش آموزان مدرسه تعیین می کنند؛ بعضی دیگر ساعات و روزهای معینی را به این کار اختصاص می دهند که هر بار برای والدین دانش آموزان یکی از پایه ها تدارک دیده می شود.

در این نشست ها و گردهمایی ها می توان معلم ها را دید و با آنان درباره دانش آموز گفتگو کرد. این گونه ارتباط ها از هر جهت به سود دانش آموز و پیوندش با والدینش است. معلم ها همواره نکته هایی درباره ی شیوه پرداختن نوجوان به درس یا رابطه های اجتماعی و .. می دانند که دانستن آن ها برای والدین، آگاه کننده است؛ کوتاه بودن دیدار با معلم و مدرسه چیزی از ارزش آگاهی هایی که مبادله می شود کم نمی کند.

هر گاه والدین نکته هایی را از پیش آماده داشته باشند که برای دبیران بگویند از قبیل شاخه ورزشی محبوب یا سرگرمی های نوجوانشان، بدون تردید در کار معلم ها گشایش هایی ایجاد می شود. داشتن اطلاعات بیشتر، دبیر را در شناخت درست دانش آموز و تعامل های کارساز با او یاری می دهد.

مشورت درسی

هر گونه نارسایی و ناشایستگی درسی را باید فقط با دبیر همان درس در میان گذارد. در این گونه موراد فقط باید در مورد مشکل صحبت کرد و راجع به مطالب و چیزهای دیگر حرفی نزد . برای نمونه اگر دانش آموز در اجرای تکلیف ها کم کاری می کند، بهتر است به همین مورد پرداخته شود و در مورد مشکلات فضای خانه و خانواده زیاد صحبت نشود .

وقتی موارد پیچیده تر یا نگرانی های سختی در میان باشد باید پیشاپیش و تلفنی نکات اصلی را با معلم و دبیر در میان گذارد . زمان ها و فرصت های گفتگو را خبر داد. البته نباید از معلم ها انتظار داشت با کارهای فراوانی که در مدرسه دارند بتوانند نارسایی ها را تلفنی حل و فصل کرد. تنها می توان در فوریت ها به آنان پیام های کوتاه تلفنی داد تا چنانچه کمک یا کاری از دستشان برآید، راهنمایی کنند.

بسته به مسئله یی که مطرح می شود باید دید آیا بهتر است نوجوان نیز در نشست حضور داشته باشد یا بهتر است نباشد – باید دانست وقتی نوجوان چیزی برای گفتن ندارد و بنابراین ناچار است تنها، شنونده و تماشاگر گفتگوی دیگران درباره ی خودش باشد، بسیار آزرده می شود – به ویژه اگر حال و هوای گفتگوها چندان مثبت هم نباشد.

هر گاه پیش بینی می کنید که کار بالا بگیرد بهتر است از مدیریت بخواهید کس دیگری از کارکنان ارشد مدرسه نیز در گفتگو شرکت کند. نوجوان ها وقتی احساس می کنند به صورتی ناروا از آنان ایراد گرفته می شود به سختی آزرده می شوند و آسیب می بینند.

تنبیه

فضای مدرسه ها بازتابی از سراسر جامعه است. در جامعه، مردمانی که قانون و موازین را زیر پا می گذارند با تنبیه رو به رو می شوند؛ بنابراین اگر در مدرسه نیز چنین باشد، دور از انتظار نیست. بی تردید گردانندگان مدرسه ها بهتر از مردمان دیگر می دانند که تنبیه، سرانجام خوشایند یا کارسازی ندارد. اما مسئله بر سر پیدا کردن گزینه ی جایگزین برای تنبیه است.

هر گاه نوجوان بارها با محدود شدن یا تنبیه های دیگری رو به رو شده باشد، باید پذیرفت که در رفتارش نارسایی و ناسازگاری وجود دارد. هر چند تکرار تنبیه به خودی خود نشان دهنده ی کارساز نبودن آن است. چرا که بیشترین نتیجه ی تنبیه، بیزاری و تنفر از تنبیه کننده است؛ و متأسفانه در این مورد، مدرسه و درس خواندن است که مورد بی توجهی و بیزاری شدید نوجوان قرار می گیرد.

والدین چنین نوجوانانی باید با اولیای مدرسه درباره ی گزینه هایی به جز تنبیه هماهنگی کنند. باید به وضعیت ” پیروزی دو سویه” فکر کرد. نوجوان باید با کنار گذاشتن رفتارها و نگرش های ناسودمند بتواند ” به چیزی دست پیدا کند یا برسد ” وگرنه نمی تواند آن رفتارها و نگرش ها را کنار بگذارد. البته همین که نوجوان دیگر به آن رفتارها دست نزند، موفقیت تا حدی حاصل می شود.

یکی از راه های پیشنهادی این است که نوجوان هر بار قواعد و موازین مدرسه را زیر پا می گذارد، بکوشد با نوشتن نامه ای که در آن به سه نکته اشاره شده می شود، راه سازش را هموار کند. نخست بپذیرد خطا کرده و علت و و سبب کارش را شرح دهد. دوم بنویسد چرا گزینه ای که در پیش گرفته بود، راه و روش درست و مناسبی نبوده. سوم پذیرش خودداری از دست زدن به همان خطا در آینده و پذیرفتن تنبیه معین در صورت تکرار آن.

مرخصی در خلال تحصیل

برخی مسئولین آفریدن فضای یادگیری هر چه مناسب تر برای رشد نوجوان را یگانه هدف خود می دانند؛ آنان خود را در جبهه ی نوجوان و خانواده ی او می دانند نه در برابر او. بنابراین هر گاه برای خانواده فرصت سفر دور و دراز و کمیابی فراهم شود، مدارس بدون درنگ آن را می پذیرند و با والدین هماهنگی می کنند و می دانند چنین سفرهایی پر از یادگیری های کمیاب برای دانش آموز نیز هست و چشم اندازهای او را گسترده تر می کند. همه می دانند نه تنها مدرسه و درس، بلکه سراسر زندگی صحنه ی یادگیری است.

در عین حال اینکه خانواده ی نوجوان بخواهد به خاطر بهره مند شدن از بلیط ها و هزینه های ارزان در فصل های کم مسافر، در درس و مدرسه ی نوجوان اختلال ایجاد کند ماجرای دیگری است. والدین باید سعی کنند در طی سال تحصیلی از مسافرت های غیرضروری که برای آن ها نکته ی مثبتی دربر ندارد، خودداری کنند.

توصیه می شود در ارتباط با نوجوانان خود به موارد زیر توجه کنید:

• والدین نباید اجازه بدهند سایر مشغله های زندگی ارتباط آن ها را با مدرسه و وضعیت درسی فرزندانشان کمرنگ کند.

• به منظور بردن حداکثر استفاده از جلسه ی حضوری با اولیاء و مربیان مدرسه، بهتر است مطالبی را که می خواهید در موردشان صحبت کنید از پیش یادداشت کنید.

• نکاتی را که فکر می کنید دانستن آن ها می تواند به معلم جهت رفع مشکل فرزندتان کمک کند، برایش توضیح دهید.

• سعی کنید شرایط را به شکلی مدیریت کنید که نوجوان در صورت حضور در جلسه اولیاء و مربیان، از شنیدن مطالبی که در مورد خودش گفته می شود، آزرده نشود.

• در انتخاب زمان مناسب برای مسافرت تفریحی شرایط تحصیلی نوجوانتان را نیز در نظر بگیرید.

منبع:

کتاب راهنمای رفتار با نوجوان اثر مایکل پاپ ورث

تهیه و تنظیم: شقایق گرندلر

کارشناس ارشد مشاوره خانواده- مشاور تحصیلی کلینیک تخصصی روان شناسی کیهان

نوجوانی چیست و با نوجوان خود چگونه رفتار کنیم قسمت پنجم: نحوه ی ارتباط با مدرسه

فرستادن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.