همیشه والدین فرزندتان باشید

رفتار عمومی نوجوانان این است که به حرف والدین خود گوش نمی‌دهند. حرف‌های آن‌ها را از یک گوش گرفته و از گوش دیگر بیرون می‌کنند. یک دلیل چنین رفتاری این است که والدین آن‌ها اغلب در گفتارشان جدی و پیگیر نیستند. این نکته‌ی مهم را باید در برخورد با فرزندتان به خاطر بسپارید که جدی نبودن شما و گفتن سخنان متناقض به فرزندتان علت اصلی گوش نکردن او و یا شکست روش‌های اصلاحی شما می‌باشد.

ما نمی‌توانیم به حرف کسانی گوش کنیم که به حرف خود عمل نمی‌کنند، لذا از کودکان نیز نباید چنین انتظاری داشت.

لاف زدن

  • اگر سرموقع به خانه برنگردی پاهایت را قلم می‌کنم.
  • اگر درس‌هایت پیشرفت نکند، تو را سال آینده به مدرسه نمی‌فرستم.
  • اگر اذیتم کنی، می‌کشمت
  • اگر از دعوا کردن با برادرت دست برنداری، برای همیشه شما را ترک می‌کنم

شما حتماً مثال‌های فراوان دیگری سراغ دارید که والدین در سخنی که می‌گویند جدی نیستند و قصد ندارند آن‌را اجرا کنند. آن‌ها خود از این مسأله آگاهند ولی نکته‌ی مهم این است که کودکان نیز متوجه آن می‌شوند؛ بنابراین تهدیدهایی از این قبیل، نه تنها باعث ترک یک رفتار نخواهد شد بلکه کودک شما به رفتار خود ادامه می‌دهد و در نهایت این شما هستید که عقب‌نشینی خواهید کرد.

 

اغراق کردن

  • تو هیچ‌وقت موفق نمی‌شوی گواهینامه‌ی رانندگی بگیری
  • تا وقتی که دیپلم بگیری، نمی‌دانی چطور از تلفن استفاده کنی

اغراق‌هایی از این قبیل نیز یکی از عوامل اصلی پیدایش بی‌ثباتی در خانواده است. والدین عصبانی شده و قول‌هایی می‌دهند یا تهدید‌هایی می‌کنند که قادر به انجام آن‌ها نیستند. سخنی می‌گویند یا کاری می‌کنند، اما بی‌درنگ از کرده‌ی خود پشیمان می‌شوند و می‌کوشند آن‌را جبران کنند. با این رفتارها به فرزند خود آموزش می‌دهند که “به حرف‌هایی که می‌زنم توجه نکن و آن‌ها را جدی نگیر چون به آن‌ها عمل نخواهم کرد”

همیشه-والدین-فرزنتان-باشید

چرخشی از “آری” به “نه” و از “نه” به “آری”

در این موقعیت، والدین به گفته‌ی خود عمل نمی‌کنند. برای مثال: به فرزندمان می‌گوییم که حق ندارد شب را در منزل خودش سپری کند، پس از مدتی بحث و استدلال متوجه می‌شویم که حرفمان منطقی نبوده است لذا پاسخ خود را از “نه” به “آری” تغییر می‌دهیم. تاکنون چندبار از این قول‌ها به فرزندتان داده‌اید “جمعه تو را به پارک می‌برم”، “آخر این هفته به تو رانندگی یاد می‌دهد” و نظایر این‌ها. هنگامی که زمان انجام این قول‌ها فرا می‌رسد می‌گویید “این هفته کار دارم قرارمان باشد برای هفته‌ی بعد.”

با این نوسانات به فرزند خود می‌آموزیم که به سخنان ما گوش نکند و یا رفتارهای خاصی از خود نشان دهد. به او می‌آموزیم که “اگر من از تو چیزی خواستم که تو به آن علاقه نداشتی، رفتارهایی چون داد و فریاد، گله و شکایت و … نشان بده تا من نظرم را عوض کنم.”از این‌گونه نوسانات باید به شدت دوری جست.

 

پیگیر نبودن

شما ممکن است از فرزندتان بخواهید کاری انجام دهد ولی پیگیر انجام درخواست خود نباشید. به پسر خود می‌گویید تا زمانی که اتاق خود را تمیز نکرده است حق خروج از خانه را ندارد. او برای چند دقیقه به اتاق خودش می‌رود سپس بیرون آمده و می‌گوید می‌خواهم از خانه بیرون بروم. شما سؤال می‌کنید آیا اتاقت را تمیز کرده‌ای؟ او پاسخ مثبت داده و خانه را ترک می‌کند. پس از چند ساعت که به اتاق او وارد می‌شوید، مشاهده می‌کنید که او کاری انجام نداده است.

ضرورت پیگیری و اطمینان از این‌که درخواستی که کرده‌اید انجام شده است یا خیر، در مورد بعضی از نوجوانان اهمیت ندارد ولی در مورد نوجوانانی که سهل‌انگار هستند باید مورد توجه قرار گیرد. پیگیری نکردن در مورد این افراد، باعث تقویت صفت‌هایی چون بی‌مسئولیتی و دروغگویی در آن‌ها می‌شود.

 

نبودن تناقض میان رفتار پدر و مادر

ثبات و استواری در سخن باید از جانب پدر و مادر به عنوان یک واحد نیز دیده شود. پدر و مادر باید در حرف خود استوار و جدی بوده و با یکدیگر وحدت داشته باشند، نه این‌که مادر بگوید “نه” ولی پدر بگوید “آری”، متعاقب آن فرزند از این اختلاف استفاده کرده و به خواسته‌ی خود می‌رسد؛ پدر و مادر نیز با هم دعوا و مشاجره می‌کنند.

کلیدواژه: نوجوان و سخنان متناقض پدر و مادر

منبع: کلیدهای رفتار با نوجوانان / تألیف: دکتر دن فونتنل / ترجمه: مسعود حاجی زاده – اکرم قیطاسی

تهیه و تنظیم: مرضیه اسماعیلیان (کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان)

همیشه والدین فرزند تان باشید

فرستادن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.