کلیدهای رفتار با نوجوانان

تلویزیون، بازی‌ های ویدیوئی و رایانه

چند سال پیش مشکل والدین این بود که: «فرزندم تمام وقت خود را صرف تماشای تلویزیون یا گوش دادن به موسیقی می‌کند. او ارتباط چندانی با افراد همسن خود ندارد و بیشتر اوقات در خانه می‌ماند.»
امروزه نیز چنین مشکلاتی وجود دارد؛ اما تلویزیون و ضبط صوت جای خود را به بازی‌‌های ویدیوئی و رایانه داده‌اند. این وسایل الکترونیکی بد یا مشکل‌آفرین نیستند، اما وقتی بدون نظارت صحیح از آنها استفاده شود و یا اینکه بیش از اندازه مورد استفاده قرار بگیرند، مشکلاتی در زمینه‌های مختلف ایجاد می‌کنند.
نبود نظارت بر این برنامه‌ها، نه تنها باعث می‌شود شخص بیش از حد وقت خود را صرف این کارها کند، بلکه ممکن است نوجوان به اطلاعات یا مسائلی دسترسی پیداکند که از نظر سنی برایش مناسب نیست و یا اینکه با خشونت آشنا شود.
بعضی از نوجوانان بیشتر وقت خود را صرف تماشای تلویزیون، بازی‌های ویدیوئی و رایانه می‌کنند. در چنین مواردی دو مشکل به وجود می‌آید. مشکل اول آن است که این افراد کارهای ضروری را فراموش می‌کنند یا آنها را ناتمام رها می‌کنند. به فرض تکالیف خود را انجام نمی‌دهند و افت تحصیلی پیدا می‌کنند. در این موارد والدین به فرزندشان اجازه نمی‌دهند تلویزیون تماشا کند، به بازیهای ویدیوئی بپردازد. اما اگر آنها را از این کار منع کنیم، تنها مطمئن هستیم که او فعلاً سرگرم این گونه فعالیت‌ها نیست، اما هیچ‌گونه تضمینی وجود ندارد که او تکالیفش را انجام خواهد داد. روش بهتر برای این منظور آن است که این کارها را محدود کنیم و از آنها به عنوان انگیزه‌ای برای انجام تکالیف استفاده کنیم.
مشکل دیگری که به وجود می‌آید کم شدن معاشرت و ارتباط با دیگران است. چنین نوجوانی دوستان معدودی دارد و یا اینکه با هیچ دوستی در ارتباط نیست. حضور در جمع دوستان و فعالیت‌های اجتماعی بخش مهمی از زندگی نوجوانان را تشکیل می‌دهد. نوجوانی که ارتباطات اجتماعی زیادی ندارد با خلا بزرگی در زندگی روبرو می‌شود و بسیاری از نوجوانان از این مسئله رنج می‌برند. چنین فردی را که ارتباط اجتماعی چندانی ندارد و انگیزه‌ای برای رفتن به مدرسه نیز در او نیست، به سختی می‌توان ترغیب یا کمک کرد که رفتارش را تعدیل کند؛ در حالی که راحت‌تر می‌توان مشکلات نوجوانانی را که زندگی اجتماعی فعالی دارند، حل کرد. بنابراین باید سعی کنیم امکان معاشرت فرزند منزوی‌مان را بیشتر کنیم و مدت‌زمانی را که وی صرف تماشای تلویزیون، بازی‌های ویدیوئی و یا رایانه می‌کند کاهش دهیم. استفاده از این وسایل مشروط به ارتباط با دوستان است. مثلاً مدت‌زمانی که فرزندمان می‌تواند صرف بازی‌های ویدیوئی کند همان میزانی باشد که با دوستان همسن خود می‌گذراند. اگر او در یکی از فعالیت‌های گروهی مثل گروه‌های ورزشی شرکت می‌کند، اجازه دارد از رایانه استفاده کند.

Video-Games

 

توصیه مهم

• وسایل الکترونیکی بد یا مشکل‌آفرین نیستند، اما وقتی بدون نظارت صحیح از آنها استفاده شود و یا اینکه بیش از اندازه مورد استفاده قرار بگیرند، مشکلاتی در زمینه‌های مختلف ایجاد می‌کنند.
• مشکل اول آن است که این افراد کارهای ضروری را فراموش می‌کنند یا آنها را ناتمام رها می‌کنند. مشکل دیگری که به وجود می‌آید کم شدن معاشرت و ارتباط با دیگران است.
• اگر آنها را از این کار منع کنیم، تنها مطمئن هستیم که او فعلاً سرگرم این گونه فعالیت‌ها نیست، اما هیچ‌گونه تضمینی وجود ندارد که او تکالیفش را انجام خواهد داد. روش بهتر برای این منظور آن است که این کارها را محدود کنیم و از آنها به عنوان انگیزه‌ای برای انجام تکالیف استفاده کنیم.

وازگان کلیدی: تلویزیون، بازی‌های ویدیوئی و رایانه
منبع: کلیدهای رفتار با نوجوانان / تألیف: دکتر دن فونتنل / ترجمه: مسعود حاجی زاده – اکرم قیطاس
تهیه و تنظیم: مرضیه اسماعیلیان (کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان)

کلیدهای رفتار با نوجوانان

فرستادن دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.